من به طرز غم انگیزی، خودم هستم
از شکافتن اتمهای کلمه
انفجار می خواهی
زمانی که جهان کلمات
خالیست از معنا
شعر چه اکتشافی دارد
وقتی کریستوف کلمب اینقدر پشیمان است
وسایلت را زمین بگذار
لباسهایت را نپوش
کفشهایت را در آور
خبری در راه نیست
بی صدا، به خانه ات بازگرد
آنچه باید می شد، شد
و تو آنجا نبودی...
آه! من و تو تا بدین سان، همسانیم
که هر دو فریب خورده چند خط ایم
دستانت را می خواهم
این جاده به ترکستان نمی رود
سر باز می کنند زخم های کهنه ات
و در آن گوشه،
نوش داروست که دست تکان می دهد
"نه! این بار دیر نمی شود"
و رستم زیر لب چیزی می گوید
از این بیابان، ره سلامت خواهی گزید
تمامی شترانش، بارهای کج را به منزل برده اند
سهراب زرد شده
نوش دارو می خندد
این بار، سر بزنگاه خواهیم رسید
شرمسارم!
که برای تمامی اهل شاهنامه
با دستان تو دروغ می بافم
--------------------------------------------
اعتقاد دارم که تحت تاثیر قرار گرفتن اخبار زودگذر، صرفا ناشی از حماقته. با این حال از محمود وحید نیا، با اینکه شاید هیچ - به معنی واقعی کلمه، به اندازه هیچی دنیا- تاثیری نداشته باشه، حمایت میکنم. حماقت، کوچکتر از اونیه که آدم رو بترسونه. جسارت دانشجویی که چنین می ایسته، برام قابل احترامه و دلم میخواد تو وبلاگم، تو خونه ام، و هر جایی که متعلق به منه یا دست کم حس میکنم که متعلق به منه، از جسارتش حمایت کنم...
(1)
دردی که از سر شروع میشود و
به نوک پا نرسیده، درمانش روی دست می ماند
دندان دردی که از عقل آغاز
و شهرتش تا گوش میانی می رسد
کمر دردی که لا به لای مهره ها، رد پایش را کمی مانده تا لگن گم میکنی
هیچ یک در پی آزار تو نیستند
همچون مورچه ها
لانه میسازند در بدنت
و آشنایت میشوند تا زمستان بعد
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
(2)
صفحه حوادث روزنامه
دو قاتل
دوش به دوش
در دوربین داد می زنند
چهره هایتان را شطرنجی می کنیم
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
(3)
کجا را نگاه میکنی؟
من، همین نزدیکی هستم
چیز زیادی نمانده
کمی آن طرف تر
مردی را میبینی
که سرش را تا گردن زیر برف کرده است
«... تا چهاردهمین روز بارداری هیچ تفاوتی بین سلول های تشکیل دهنده نطفه وجود ندارد و هرگاه آنها را از یکدیگر جدا کنیم هریک به تنهائی قادر خواهد بود بسوی ساختن یک انسان کامل " حرکت " کند. در واقع پس از چهاردهمین روز است که سلول ها برای ساختن اندامهای مختلف بدن " تخصص " می یابند. این گذر اسرارآمیز سلول پایه ( بنیادین ) به سلول تخصص یافته است که امروزه موضوع بسیاری تحقیقات و پژوهش ها را تشکیل میدهد. زمانی که رمز این معما گشوده شود ( که در حال گشوده شدن است ) یک سلول ساده پایه خواهد توانست همه نوع بافت، از قلبی و کبدی گرفته تا خونی را بسازد...»
انتقام مار یا پایان کار انسان بخرد، پروفسور برنارد دبره
تنها چهارده روز زمان داشتیم
که انسانی دیگر شویم
که انسانهایی دیگر شویم
هر سلول ما برای خودش کسی است!
و من... این همزیستی مسالمت آمیز میلیونها سلول
تنها چهارده روز زمان داشتم
که سرنوشتی دیگر داشته باشم
که قلبی دیگر،مغزی دیگر،
چشمی دیگر،گوشی دیگر و
عشقی دیگر داشته باشم
چهارده روز به من زمان دادند
که خودم را جمع کنم
که بنیاد داشته باشم
که از ابتدا شروع کنم
چهارده تعویض شب و روز
که رستگار شوم/ که قاتل شوم/ که تعمیرکار شوم/
که نجار شوم... یا شاید چوپان
به من زمانی دادند
تا به هر سمتی بروم/هر کاری بکنم/
موجودی شوم/مرد شوم
و من...
فرصت را سوزاندم
از تمام وجودهای ممکن
همینی شدم که شدم
و تمام آرزوهای سلول هایم را شهید کردم
--------------
خیمه ای از سلولها
با سرهای بریده و بدنهایی خونین
با دستهای شکسته و عصاهای زیر بغل
به سلول فاتح می نگرند و زیر لب زمزمه میکنند
قرعه به نام توی دیوانه زدند
